Het gaat erom wat je doet als niemand het ziet
Ongeveer alle mannen van Nederland hebben het programma “Kamp van Koningsbrugge” gekeken. Dus als ik zeg Dai Carter, weten de meeste mensen wel over wie ik het heb.
Ik had tot twee weken terug geen idee. Cees natuurlijk wel, die kocht zijn boek. Toch wel nieuwsgierig geworden begon ik met lezen en hij heeft een prachtige passage over mensen die alleen het werk doen als ze denken dat iemand kijkt. Hoe anders zou je leven zijn als je leeft met de wetenschap dat er altijd iemand kijkt naar wat je doet?
Dat gaf mij een interessant haakje, want dat zou inderdaad ook ontzettend veel impact hebben op onze leefstijl.
We kennen ze allemaal nog wel, de klasgenoot die braaf doet op het moment dat de leraar kijkt, maar zodra hij zich omdraait meteen weer spiekt bij zijn buurman.
Dit soort voorbeelden zijn er natuurlijk nog veel meer. En in meerdere of mindere mate. Je ziet ze ook vaak in het bedrijfsleven, een wit voetje willen halen bij de baas.
Af en toe zien we ze ook in de sportschool. Die extra herhaling wel doen als de trainer of instructeur kijkt, maar stopt of minder goed zijn of haar best doet als ze weten dat de trainer niet kijkt (of niet meetelt)
Als jij dit nu leest en denkt, shit, ik doe dat ook wel eens. Dan is er in principe helemaal niks mis met je 🙂 laat ik daarmee beginnen.
Wij mensen zijn namelijk van nature gemaakt om te kiezen voor de weg van de minste weerstand. Dit stamt nog uit de tijd dat we echt alleen maar aan het jagen en verzamelen waren en je altijd alleen de energie gebruikte die je echt nodig had. Je ging dus niet onnodig extra werk doen, want dat betekende dat je eerder weer moest gaan jagen.
Helaas hoeven wij dat fysiek allemaal niet meer te doen, maar kiezen we wel nog steeds van nature vaak voor de makkelijke weg.
En dat kan dus ook zijn dat je 10 herhalingen doet als je er eigenlijk 12 zou moeten doen. Of dat je bij 38 seconden al stopt in plaats van 40.
Als jij dit doet, dan kan het zo zijn dat je nog niet de juiste intrinsieke motivatie te pakken hebt waarom je gaat sporten. Je doet het nog steeds iets te vaak voor een ander. Namelijk de trainer. Dat is op zich helemaal niet erg, maar je loopt het risico dat je dan gaat “uitvallen” en daardoor eerder gaat stopen met sporten. En dat willen we natuurlijk niet.
Ik las in het boek “Nu of nooit” van Dai Carter dat ze bij de special forces altijd het principe hanteren/aanleren dat je jezelf moet realiseren dat er altijd iemand kijkt. In hun geval is dat ook vrij letterlijk zo, maar ze bedoelen ook nog iemand die ECHT altijd weet wat je doet. Vroeger was dat voor veel mensen een God, maar waar zij op doelen ben jijzelf. Jij weet altijd als geen ander wat je doet en waarom je het doet.
Hoe zou je trainen, eten, slapen, ontspannen, als je je ervan bewust wordt dat die persoon voor wie je het doet, jijzelf bent? Dan krijgt je gedrag ineens een hele andere wending. Zou je dan nog wel dat chocolaatje nemen, of die twee laatste herhalingen skippen? Gewoon jij en jezelf.
Bedenk jezelf dus goed voor wie je het eigenlijk doet. En blijf daar trouw aan.