Ongepland stond ik vanmiddag op de receptie en dan maak je altijd wat mee. Zo ook vandaag.
Een van onze trouwe leden, die hier al 26 jaar rondloopt, stond met haar buurvrouw aan de receptie. Bijna een jaar was ze niet geweest en ze voelde een drempel om te gaan, daar heeft ze haar redenen voor. Maar ze was er, en ze was blij dat ik haar nog kende en precies weet welke lessen ze graag doet.
En toen stond ze daar, keek me aan en zei “ik ben een beetje emotioneel” ze slikte. “Maar dat is van blijdschap” en een traan biggelde over haar wangen.
Dat raakte me recht in m’n hart en liet me vol schieten. Ja echt, ook ik heb gevoel 😛
Het raakt me omdat ze eenzaam was geweest. De sportschool was haar sociale uitje. Een moment van verbinden, praten en samenzijn. Dat is zo veel mensen ontnomen het afgelopen jaar. En dat frustreert mij enorm. Daarom raakt het mij.
Ze weet dat het goed voor haar is, maar ze kon de puf niet vinden. Hoe herkenbaar voor ons allemaal. Maar dat is precies waar wij goed in zijn. Dus hebben we een planning gemaakt wanneer ze wat komt doen en we houden een oogje in het zeil of ze wel komt.
Ze had er zin in.
En ik ben blij, en dankbaar. Dat er zo veel leden zijn die altijd lid zijn gebleven, in goede en in slechte tijden. Bedankt.